WYDARZYŁO SIĘ W TEKSASIE
/Ruth!
Hej, Ruth.
- Dokąd idziesz? - Do domu.
- To w przeciwnym kierunku. - Nie mój.
Wracasz do mamy?
- To 15 mil drogi. - Wiem o tym.
- Odprowadzę cię. - Jak sobie chcesz.
Chcę cię zabrać z powrotem.
Dlaczego powiedziałeś Freddemu, że chcesz być niezależny?
Wcale tak nie powiedziałem, a jeśli nawet, to chodziło mi o nas.
Zawsze mam na myśli nas.
Zostawisz mnie?
Nie zostawię. Nikt nikogo...
Bo ja zostawię cię pierwsza.
To nie jest... śmieszne.
Nie zostawię cię. Ani ty mnie.
Jeśli to zrobisz i tak pójdę za tobą.
- Nie chcę iść do więzienia. - Nie pójdziesz.
- A ta rudera to nie dom. - Pracuję nad tym.
Chyba będę miała dziecko.
Będziemy mieli dziecko?
- Nie jesteś zły? - Nie.
Moja mama je wychowa.
Mogę skraść całusa?
Przestań. Łaskoczesz mnie.
Dziecku powinno się śpiewać.
Wystarczy, że będziesz mówił.
Zmęczony?
No dobra.
Poradzę sobie.
Wracam za pięć minut.
/Jesteśmy w trakcie pościgu...
Mówię ci, to było jakbyś spotkał samego diabła.
/Wzywam wszystkie jednostki.
Cholera. Rachunek, skarbie.
Trafiłam kogoś.
Chyba kogoś postrzeliłam.
W porządku.
Boże.
Chyba kogoś postrzeliłam.
Daj mi broń, Ruth.
- Co robisz? - Posłuchaj.
Wstaniemy i wyjdziemy do nich.
- Nie. - Pójdę pierwszy.
Ty wyjdziesz za mną. Tak zrobimy.
Damy radę. Możemy uciec.
- Nie uda nam się. - Uda.
Zastrzelą nas.
Jeśli tu zostaniemy, zastrzelą nas na miejscu.
Uda mi się. Nie pójdę do więzienia!
/Powiesz im, że to ja. /Że to sprawka moja i Freddego.
Że to ja kazałem ci wziąć pistolet.
Powiesz im, że byłaś przerażona.
/Wyjdę zanim się spostrzeżesz. /Musisz tylko na mnie czekać.
Przyrzekam, że wrócę. Czekaj na mnie, dobrze?
/Czekaj na mnie.
/Straciłem syna.
/Zostałaś tylko ty... i Bob. /Tylko że Bob nie ma wyboru.
/Nie rozumiem.
Przygarnąłem was, wychowałem jak własne dzieci.
Jak mogliście mi to zrobić?
Robiliśmy to, czego nas nauczyłeś.
To chłopiec czy dziewczynka?
- Wiesz już? - Jeszcze nie.
Co zamierzasz, Ruth?
Będę na niego czekać.
/Droga Ruth...
/Zeszłej nocy znów o tobie śniłem.
/Marzę o tobie każdej nocy... /i przez większość dni.
/Widzę w myślach twoją twarz, /słyszę twój głos.
/Myślę o tym, jak rosną twoje włosy, /jak twój brzuch staje się większy.
/Ludzie mówią tu, że żałują, /ale nie ja.
/Nie żałuję tego, co zrobiłem.
/Zrobiliśmy to, bo tacy jesteśmy.
/Skreślą to zdanie, /żebyś go nie przeczytała,
/ale ty wiesz, co napisałem.
/Budząc się co rano myślę, /że to dzień, w którym cię zobaczę.
/W końcu ten dzień nadejdzie.
/Do tego czasu /codziennie będę do ciebie pisał.
/Pewnego dnia nadejdzie list, /a kiedy podniesiesz wzrok,
/to ja będę ci go wręczał.
/Słowa staną się zbędne. /Dotknę twojej twarzy i pocałuję cię.
/Bob Muldoon, nie śpisz?
- Nie. /- Masz córeczkę.
/Wezmę naszą córeczkę w ramiona...
/i odjedziemy w siną dal.
/Odpisz jak najszybciej.
/Z miłością, Bob.
Mamusiu.
Dzień dobry.
- Jak ci się spało? - Dobrze.
- Jesteś głodna? - Nie.
Chodź do mnie.
Pośpijmy jeszcze.
Mamusiu! Zobacz, co znalazłam!
- Co takiego? - Kiciusie.
- Skąd się tu wzięły? - Nie wiem.
Ile was jest?
Takie maleństwa.
Gdzie wasza mama?
Dlaczego płaczesz?
- Może chce do mnie. - Co?
- Może chce do mnie. - Możliwe.
Ale zostały ci jeszcze dwie łyżki.
"Konik biegł i biegł,
a lisy go goniły, i słyszał ich szczekanie.
I wilki go goniły, i słyszał ich wycie,
ale wiedział, że go nie dogonią".
- Niedźwiadek. - Tak, to mały miś.
Twój tata je uwielbia. Siłował się z nimi.
Mógł takiego powalić i dać mu w nos.
Sylvie, załóż buciki.
Dobrze.
- Witam. - Dzień dobry, panno Guthrie.
Chciałem wpaść jeszcze przed pracą.
- Coś się stało? - Chciałem zamienić słówko.
- Ile masz kotów? - Cztery.
Jak ten się wabi?
Willow.
Mnie wygląda bardziej jak Jimmy.
- Skąd je macie? - Znalazłyśmy za domem.
- Dziękuję. - Matka je zostawiła.
Nie chciałabyś się paru pozbyć?
Poradzę sobie z kilkoma kociakami.
Jak już mówiłem...
Mają zamiar wezwać cię na posterunek.
I tak wszystko będzie w wiadomościach.
Lepiej będzie, jeśli dowiesz się od przyjaciela.
O czym?
/Bob już pięć razy /próbował ucieczki.
- Wiedziałaś o tym? - Nie.
Może do sześciu razy sztuka.
Ci, którzy z nim uciekli zostali schwytani,
próbując wsiąść do pociągu niedaleko Bartlesville.
Może Bob też ucieka na północ.
Może jest już daleko.
Może.
Jak myślisz?
Nie wiem.
Czy ktoś o niego wypytywał?
Nie.
A listy?
Czytali je przed wysłaniem. Nic w nich nie ma.
Mogłabyś je przynieść?
Zrobię wszystko, co chcecie, ale on nie wróci.
Nie wróci po mnie, jeśli o to wam chodzi.
Ruth!
Powiedziała ci coś?
Nic mi nie powiedziała.
To dziwne. Myślałem, że ciebie lubi bardziej.
Daj mi poczytać.
/Kurde, to ciebie postrzelił.
/Pozwolę ci go dorwać osobiście.
Przepraszam za spóźnienie.
Wdała się w bójkę z Milesem.
- Dlaczego biłaś się z chłopakami? - Przezywali mnie.
Do tego potrzeba lepszej wymówki.
Chodź.
Dobry wieczór.
Witaj, maleństwo.
Ślicznie wyglądasz.
Chyba zbliżają się twoje urodziny.
Zrobiłaś już listę życzeń?
Lepiej się za to zabierz. Mama ci pomoże.
Słyszałem wiadomości.
Chcesz o czymś pogadać?
Każdy myśli, że mam mu coś do powiedzenia.
A nie mam.
Podobno namierzyli go w Montanie.
Uważasz, że jest w Montanie?
Mogę wykonać parę telefonów.
Może uda mi się położyć temu kres.
Sama mogę położyć temu kres, tu i teraz.
Wystarczy, że...
wyznam prawdę.
Przepraszam.
Proszę pani?
Trzymaj się głównej drogi.
- Gdzie jesteśmy? - Co?
Jaki to stan?
Missouri.
Poznaję pana.
- Jak to się pogłaśnia? - Z boku jest taki...
Właśnie.
Dokąd się wybierasz?
W kierunku, którego jeszcze nie wynaleziono.
Nie wiem.
Jak to zrobiłeś?
- Jak uciekłem? - No.
Taki fryz jest teraz w modzie?
Po prostu zacząłem iść.
I tak sobie wyszedłeś?
No.
Jak to?
Strażnicy co noc przechodzą koło twojej celi,
wołając: "Gasimy światła!" i tłukąc pałkami po kratach.
Jeden ze strażników lubił z nami pożartować.
Pewnej nocy mówię mu:
"Wkrótce się rozstaniemy. Za 10 dni mnie tu nie będzie".
- Zapytał: "Jak zamierzasz to zrobić?". - Ja na to: "Po prostu wyjdę".
Powiedział, że mnie zatrzyma. Ja mu na to: "Nic z tego.
Mam lepsze rzeczy do roboty".
On mówi: "To tak nie działa".
Odpowiedziałem: "Działa tak, bo w to wierzysz.
Mną kieruje wyższa konieczność.
Mam żonę i córkę, która potrzebuje tatusia".
Spytał, co ja mogę o tym wiedzieć?
Nawet gdybym uciekł, będę musiał odpowiedzieć przed Bogiem i diabłem za swe czyny.
Powiedziałem mu...
Powiedziałem...
"Proszę pana...
Byłem kiedyś diabłem. Teraz jestem tylko człowiekiem".
Upływały kolejne dni...
i dziesiątego dnia... drzwi celi się otworzyły,
a ja po prostu wyszedłem.
W wiadomościach podawali, że uciekłeś w ciężarówce.
No.
Cóż...
Masz coś do żarcia?
Jestem głodny.
Coś się znajdzie.
- Widziałeś ostatnio Ruth? - Od dawna nie.
Nie mieszka z matką.
Ma nowy dom.
Nowy dom?
Skerritt się nią zaopiekował.
Dzwonili do mnie i rozpytywali o ciebie.
Co im powiedziałeś?
Że cię nie widziałem, bo przecież nie widziałem.
Nie sądziłem, że ujrzę cię tak prędko.
Taka jest prawda.
Chyba jestem ci dłużny.
Skąd je masz?
Zewsząd.
Czyje to?
Moje.
/Drewno spróchniało.
Chyba masz rację. Gwoździe nic tu nie dadzą.
Po każdej ulewie dom jest pełen wody.
Ciągle to przybijam, a i tak odpada.
Możesz ewentualnie kupić więcej wiader.
Na krótką metę byłoby prościej.
Przynajmniej pozbyłbym się wody z domu.
- Czołem. - Wzajemnie.
Przez te ulewy przypomina mi się tamten pamiętny marzec.
Przybywało 10 i pół cala wody dziennie.
Chłopie.
Wysechł mi środkowy zbiornik, a reszta...
Może mi pan powiedzieć, co to za miejscowość?
Meridian.
Za Glen Rose przegapiliśmy znak i nie wiemy, czy nie pojechaliśmy za daleko.
Zależy, gdzie chcieliście dojechać.
Tutaj.
Wybraliście się na jelenie?
Myśleliśmy o tym.
Lało tak, że napełniło wszystkie zbiorniki.
Kiedy żona poszła je sprawdzić następnego dnia,
znalazła tam suma.
Woda zaczęła się przelewać, a wraz z nią ta ryba.
- Są prawdziwe? - Słucham?
Czy są prawdziwe?
Jasne.
Bardzo stare?
Tamten pistolet ma 125 lat.
Nie może być.
Widzicie ten papier obok?
To lista...
wszystkich nieszczęśników, których żywot zakończył.
To jakieś pieprzenie.
Pewnie tak.
Szukacie czegoś konkretnego?
Tak tylko się rozglądamy.
Jakieś wieści?
Dzisiaj żadnych.
Pomyślałem, że ci je oddam.
Zbierają tylko kurz.
- Czytałeś je? - Nie.
Dlaczego? Inni czytali.
Nie są do mnie.
Mogę o coś spytać?
Oczywiście.
Jesteś przekonana o tym, że Bob po ciebie nie wróci?
Owszem.
Może chcielibyście wyjechać, zanim sprawa nie ucichnie?
Zanim go nie złapią?
Dokąd miałybyśmy jechać?
W bezpieczne miejsce.
Z tobą?
Ktoś by z wami pojechał.
Raczej zostanę. Muszę iść do pracy, a Sylvie ma urodziny.
- Damy sobie radę. - Jasne. Kończy 3 latka, zgadza się?
Czego by chciała?
- Konia. - Prawdziwego?
Tak.
Gdzie będziesz go trzymać?
Znam kogoś, kto może ci takiego tanio sprzedać.
Naprawdę?
Nie dam rady zajmować się koniem.
To może mógłbym...
Może coś bym jej przyniósł.
Dlaczego?
Przy sprzątaniu znalazłem trochę gratów, które mogą się jej przydać.
Trochę gratów?
/Droga Ruth, /Nie wiem, jak zacząć ten list.
/W głowie kołacze mi się /milion myśli.
/Wiesz już, że uciekłem, /i chyba wiesz, że idę po ciebie,
/jak obiecywałem.
/Zawsze obiecywałem, /że po ciebie wrócę.
/Chciałbym móc /wyszeptać ci to do ucha.
/Boso przemierzyłem góry i lasy.
/Przebyłem długą drogę /i jestem już blisko.
/Tak blisko, że niemal /mogę dotknąć twojego policzka.
Proszę bardzo.
Trzymajcie się.
No proszę, Bob.
Zjawiasz się akurat tutaj.
To niezbyt sprytne posunięcie.
Chyba że mnie nie wydasz.
Gdzie Miles?
Nie ma go.
- Jak to? - Gladys też odeszła.
- Zostałem sam. - To kto prowadzi interes?
Nie ma już czego prowadzić.
Czy to nie należało do Freddego?
Wątpię.
Pamiętam, jak się tym bawiłem.
Tymi figurkami Indian...
Masz je jeszcze?
Rzeczy Freddego dawno przepadły.
Czego chcesz, Bob?
Chciałem wiedzieć, czy coś słyszałeś?
O czym?
O miejscowym, który uciekł z więzienia.
Gene Dentler i jego zastępcy wpadli tu na pogawędkę.
Powiedziałem im, że znam co najmniej sześciu takich, którzy chętnie cię ukatrupią.
Ale lepiej posiedzieć, robiąc zakłady, który dopadnie cię pierwszy.
Zawiodłeś ich zaufanie.
A potem zostałem schwytany.
Nie przez nich.
Lepiej niech dadzą sobie spokój.
Stary Bob Muldoon zniknie na zawsze.
Niby gdzie?
Znajdę jakieś miejsce, zbuduję domek, otworzę sklep.
Sam nie wiem.
Zestarzeję się. Jak ty.
Na własną rękę?
Podobno kupiłeś Ruth dom.
Pozwoliłem jej zamieszkać w jednej z moich posiadłości.
Z dużym ogródkiem, w którym mała może się bawić.
To też i moja mała.
Mówię ci...
Swoją urodą rozmiękczy serce każdego.
To jedno ci w życiu wyszło.
Zrobię wszystko, by niczego im nie brakowało.
Ja się tym zajmę.
- Tak uważasz? - Tak jest.
Coś ci powiem.
Rób sobie, co chcesz.
Zabierz forsę... i uciekaj jak najdalej stąd.
Ale wiedz jedno...
Zostaw je w spokoju.
Nie mogę.
Możesz.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Pomyśl, Bob.
Jeśli ściągniesz na siebie kłopoty, one też ucierpią.
Jakie kłopoty?
Jesteś wolny. Czego jeszcze chcesz?
Mojej rodziny.
Tak jak i ja. Ale jej nie mam.
Zrobimy tak.
Nigdy więcej nie zrobię ci krzywdy.
Nigdy więcej nie pokaleczę ci palców, ani nie uszczypnę w policzek.
Nie wezwę szeryfa i nie powiem im, gdzie byłeś.
Ale jeśli dowiem się, że Bob Muldoon rozmawiał z Ruth Guthrie...
Pytałeś o kłopoty. Już ja ci je zapewnię.
To Freddy zaczął wtedy strzelać.
Gdyby nie on, nikt by nie ucierpiał.
Idź już, Bob.
Muszę otworzyć drzwi.
Wynoś się, zanim ktoś cię zobaczy. Znajdź sobie jakąś kryjówkę.
- Gdzie kluczyki? - W wozie.
Ja przyniosę jej kłopoty?
Myśli, że może kupić jej dom?
/O, nie. /Taki numer nie przejdzie.
Ruth ucieknie stamtąd jakby się paliło.
Daj mi długopis.
Bez sensu.
Przepraszam.
/Droga Ruth,
/Czas ruszać.
/Spotkajmy się jutrzejszej nocy.
/...na farmie ojca.
/Ty, ja i Sylvie.
/Chodź tu.
Pomyślałam sobie... Może wyjechałbyśmy gdzieś?
Po twoich urodzinach. Co ty na to?
W jakieś nowe miejsce.
Pojechałybyśmy przed siebie. Byłoby fajnie.
Stój.
Pokaż.
Daj mi to.
Masz.
/Wiejemy.
Może zamknąłbym interes. Zabrał cię gdzieś.
Wyjechalibyśmy na jakiś czas.
- Jak leci, Sweetie? - Świetnie.
- Złamałem jakieś prawo? - Nie.
Po prostu dawno się nie widzieliśmy.
Nigdzie się nie ruszałem.
- Coś do picia? - Nie, dziękuję.
Szukamy twojego starego kumpla.
- Na pewno słyszałeś. - Tak.
Paru gliniarzy już mnie wypytywało.
W porządku.
- Widziałeś go? - Nie.
No dobra.
Mogę się rozejrzeć?
Billy, popilnujesz baru?
Oby szybko. Nie chcę wkurzać klientów.
Nie odzywał się od zeszłej zimy. Przysłał mi list.
- Odpisałeś mu? - Nie.
/Nie byłeś w ich bandzie? Bob Muldoon, Ruth Guthrie, Freddy?
Rzuciłem to. Rozkręciłem ten interes.
A niech to. Zostawiłem klucz na dole.
Zaczekaj.
Muszę zaraz wracać za bar.
Zakładka do książki.
Teraz nie będę wiedział, gdzie skończyłem.
Masz je od Ruth?
Wysłała mi je.
Prosiła, żebym przesłał je Bobowi.
Ale nie przesłałeś.
Pisanie kiepsko mi idzie.
Dawno?
A ile lat ma mała?
Kończy trzy lata.
No to jakoś tak.
- Mogę to zatrzymać? - Jasne.
Na pewno dasz znać, jakbyś coś wiedział.
No pewnie.
Popatrz.
To twoje pierwsze ubranko po urodzeniu.
Byłaś taka drobniutka. Spójrz, jaka mała.
Po powrocie do domu spałaś całymi godzinami.
Byłaś taka grzeczna.
Zabierzemy ją, bo...
jeszcze może się przydać.
"I konik poderwał kopyta,
i biegł, aż wybiegł z ciemnego lasu.
Stanął nad rzeką, której pilnowała ryba.
A że ryby akurat nie było, mógł śmiało przekroczyć rzekę.
Za rzeką było wzgórze, z którego mógł już zobaczyć swój dom".
Co tak ucichłaś, skarbie?
Wszystko będzie dobrze.
Zobaczysz.
Bob się z tobą kontaktował?
- Wejdź. - Nie.
Wiem, że jest w okolicy.
Możesz dopilnować, żeby to dostał?
Co to?
Możesz przeczytać. I tak byś to zrobił.
Jak go zobaczysz... powiedz mu...
Po prostu mu to daj.
/Drogi Bobie,
/Mam nadzieję, że ten list /do ciebie nie dotrze.
/Chciałabym, żebyś stanął w drzwiach /i zabrał nas, jak obiecywałeś.
/Ale nie możesz.
/Nie możesz tu przyjść. /Nie teraz.
/A ja nie mogę z tobą odejść.
/Jeśli tu przyjdziesz, /złapią cię.
/Jeśli pójdziemy z tobą, znajdą nas. /To się nie może tak skończyć.
/Nie chcę dla nas takiego końca.
/Ani dla Sylvie. /Nie pozwolę na to.
/Wyjedziemy więc.
/Jeśli będziesz nas szukał, /nas tu nie będzie.
/Wyjadę tam, /gdzie nikt nas nie zna.
/Może przeczekamy, /aż świat o nas zapomni.
/Nie wiem, jak to lepiej wyrazić, /ale ty wiesz, o co mi chodzi.
/Tak długo czekaliśmy. /Musimy poczekać trochę dłużej.
/Odszukaj nas. /Wiem, że to zrobisz.
/Mam taką nadzieję. /Odnajdziemy się.
/Bardzo cię kocham.
Pora wstawać, skarbie.
Pączuszku.
Dzień dobry.
Wszystkiego najlepszego.
Widziałeś go?
Zatrzymaliśmy się koło domu jego dziewczyny.
Hartigan kazał ci coś przekazać, gdybyśmy na ciebie wpadli.
Co takiego?
Kurde, zapomniałem.
Coś wam powiem. /Weźcie to i droga wolna.
/A jeśli go nie znajdziecie...
/to nie wracajcie tu, jasne?
/Nie myślcie, /że umywam od tego ręce.
/Jeśli znów was tu zobaczę...
/Jeśli przyjdzie wam na myśl /wmieszać w to dziewczyny...
/zabiję was.
/To tyle.
/Warren Miller.
Kto wymyśla te nazwiska?
Nie są zmyślone. Są prawdziwe.
Goście już nie żyją, ale... są prawdziwe.
Poważnie?
Tak słyszałem.
- Ruth i Sylvie też? - No.
- Nikt już nie będzie nas szukał? - Nie.
Świetnie.
Pomyślałaś życzenie? Jakie?
Nie powiem.
Taki twój sekrecik, co?
Jak wyglądam?
Jak zawsze.
I dobrze.
Nie zmarnowałem czasu.
- Pamiętasz Joego Cranstona? - No.
Pamiętasz, jak pojechałem z nim do St. Louis?
Trzy godziny się stroił przed wyjazdem.
Spytałem: "Joe, co ty robisz?"
On na to: "Na wypadek, gdyby coś mi się stało,
chcę mieć pewność, że mama mnie rozpozna".
Ubrał płaszcz, który nosił w wieku 12 lat.
Kiedy próbował go zapiąć, rozdarł mu się na plecach.
Miał go na sobie przez całą drogę do St. Louis i z powrotem.
Wyglądał jak cholerna pacynka.
Kiedy wróciliśmy mówię mu:
"Wiesz, że w razie czego mama by cię rozpoznała".
A on: "No pewnie, bo miałem swój płaszczyk".
/Nie zrozumiał.
/Ludzie nie rozumieją, /skąd wiedzą pewne rzeczy.
Sylvie mnie rozpozna.
Rozpozna mnie nawet bez patrzenia.
A Ruth wyczuje mnie z daleka.
Zawsze byliśmy...
jednością.
Mogliśmy się kłócić jak dwójka dzieciaków o piłkę.
Mogła wpadać w szał, a ja i tak chciałem ją objąć.
Chciałem ją przytulić.
Wrzeszczała i machała rękami niczym koliber.
A ja mówiłem: "Ruth...
Możesz sobie zedrzeć gardło, a i tak nie zrobi to różnicy.
Bo po całej tej awanturze w pokoju będziemy tylko my dwoje".
Odpowiadała: "To prawda. Zawsze będziemy tylko my".
Spójrz jaka śliczna. Podoba ci się?
Wszystkiego najlepszego.
Mam jeszcze jedną niespodziankę.
Umiesz to otworzyć?
Otwórzmy.
Należała do mnie, kiedy byłem w twoim wieku.
Sprawdźmy, czy ci pasuje.
- Pozdrowisz ode mnie Ruth? - Jasne.
Mam nadzieję, że więcej się nie spotkamy.
Jak robi piesek?
Spróbuj.
A teraz znowu kotek.
/Jedni podróżują lądem, /by miłość w życiu znaleźć
Jeszcze raz.
/Inni patrzą tęsknie w morze, /w niebo chętni by się wznieść
/Lecz nie ma mnie wśród nich, /minęły już te czasy
/Dosyć już wędrówki /przez góry, rzeki, lasy
/Dość już tułaczki, mój Panie, /dość mej tułaczki, już wiem
/Tyś całym skarbem jest, /którego szukałem hen
/Dość mej tułaczki, już wiem /Dość mej tułaczki, już wiem
Może ci to zostawię?
Za tydzień znów cię odwiedzę, a wtedy ty mi coś zagrasz.
- Co ty na to? - Nie.
- Jutro wyjeżdżam w podróż. - Naprawdę?
Jest cudowna.
Wszystko gra?
Tak.
Co ty tutaj robisz?
Nie chciałem nadużywać gościnności.
Chcę wiedzieć.
Po prostu miło być tu z wami.
Wyjeżdżasz?
Owszem.
Wiesz już dokąd?
Jeszcze nie. Byle dalej stąd.
- Gdybyś potrzebowała pomocy... - Niczego nie potrzebuję.
Dziękuję za zaproszenie i życzę dobrej nocy.
Dobranoc.
Ruth.
Chcę ci coś powiedzieć.
Od dawna leży mi to na sercu.
Kiedy leżałem w szpitalu,
nie obmyślałem żadnych planów.
Nie mam nic do Boba.
To, co się stało... Ryzyko zawodowe. Taka praca.
Nie mam do niego żalu o to, kim był, ani co robił.
Cieszę się, że żyję.
Cieszę się, że cię poznałem. Gdybyś nie była tym, kim jesteś
i nie była jego dziewczyną, i gdybyśmy się tu spotkali...
wcale nie czułbym inaczej.
Rozumiesz?
Pamiętasz tamten dzień?
Pamiętam, jak oberwałem kulkę.
Czułem, jakby ktoś walnął mnie w ramię,
potem zobaczyłem gwiazdki. Tyle pamiętam.
Widziałeś mnie?
Nie.
Słyszałeś, co później powiedziałam?
Czytałem twoje zeznania.
Nie powiedziałam całej prawdy.
Nie byłam zastraszoną małą dziewczynką. Dobrze wiedziałam, co robię.
Możliwe, że...
powiedziano wtedy wiele nieprawdy.
Zrobiłaś, co zrobiłaś. On też.
Ale cokolwiek to było, kiedy widzę cię z twoją córeczką...
widzę jedynie dobro.
Może tylko cię nabieram.
A nabierasz?
Stój, do diabła!
Szlag by to.
Postrzeliłeś mnie.
Dlaczego?
- Nawet cię nie znam. - Nie.
Chodzi o forsę?
Chodzi o ciebie. I twoją dziewczynę.
O to, co chciałeś zrobić.
Zastrzelisz mnie?
/Nie myśl, /że jestem ci coś winna.
Nie jesteś.
Jestem winna jedynie Bobowi.
Wcale nie.
Wciąż próbowałam sobie to poukładać.
Myśląc po nocach o tym, co chcę mu powiedzieć.
Uzbierało się tego tyle, że nie wiem, od czego zacząć.
/Miałam tylko siebie i Sylvie.
/Nie wiedziałam, /jak mam o niej pisać.
/Jak pisać o czymś takim?
/Pamiętam dzień jej narodzin.
Byłam przerażona.
Próbowałam powstrzymać poród, ale i tak wyszła.
/A kiedy wzięłam ją w ramiona...
/gapiłyśmy się na siebie.
/Pomyślałam, że mogłabym umrzeć /z tej miłości.
Próbowałam mu o tym napisać, żeby wiedział, jak to było,
ale nie potrafiłam znaleźć odpowiednich słów.
Więc przestałam do niego pisać.
/Pomyślałam, że wszystko mu opowiem, /gdy go w końcu zobaczę.
/Stanąłby w drzwiach, /a ja znalazłabym właściwe słowa
/i wszystko byłoby jak dawniej.
/Dlatego wszystko zachowywałam.
Nie spałam od czterech lat.
Jestem zmęczona. Cholernie zmęczona.
Więc odpocznij.
Będziesz przy mnie?
Nic ci nie jest?
Co ty wyprawiasz?
Jedź.
- Weź kluczyki... - Jedź!
Dobrze.
Jedź prosto. Przy drodze numer 6 skręcisz w prawo.
Jadę do mojej rodziny. Chcę wrócić do domu.
Zrobię, co każesz. Chcę tylko wrócić do rodziny.
Po prostu jedź.
Co to za rodzina?
Słucham?
Jaką masz rodzinę?
Żona i dzieci?
Nie.
Jadę do rodziców.
Do rodziców?
- Do mamy i taty? - Tak.
Jak ci na imię?
- Will. - Masz na imię Will?
Tak.
Masz coś do picia?
Nie mam.
Nie masz?
Kurde.
Napiłbym się wody.
- Nie chcesz jechać do szpitala? - Nie.
Jedź prosto i skręć przy szóstce.
Tak jest.
Pewnie widać, że zostałem postrzelony.
Ci ludzie mnie szukali.
Chcieli mnie załatwić.
Ktoś ich nasłał, przyjechali nie wiadomo skąd
i mnie dorwali.
Nieźle mnie urządzili.
Ale niewystarczająco.
Opowiedz tacie, kogo dziś podwiozłeś.
Kogo?
Co?
Kim jesteś?
Rzuć to!
Już dobrze.
Pamiętasz...
Pamiętasz swój pierwszy kurs dla mnie?
Ty i Freddy.
Pierwszy.
Nigdy dla pana nie pracowałem.
Obaj uważaliście się za twardzieli.
Byliście jeszcze chłopcami.
Chcę wracać do domu.
Rozmawiałem z Morganem 10 minut temu. Opisałem mu całe zdarzenie.
Dzwoń do niego. Niech tu przyjadą.
- Zidentyfikowaliście go? - Nie. Tak, ale...
To jakiś sukinsyn spod Burleson.
Skerritt skończył jak frajer, co?
Odwiozę Ruth do domu.
- Teddy się tym zajmie. - Odwiozę ją.
Zaczekaj tu.
W porządku.
Wezwę karetkę.
Czekałam na ciebie.
Przestań. Łaskoczesz mnie.
Dziecku powinno się śpiewać.
Wystarczy, że będziesz mówił.
Coś ci opowiem.
/Opowiem ci o przyszłości.
/W tej przyszłości /jestem już bardzo stary.
Stoję w drzwiach. Jesteśmy w domu.
To nasz dom, gdzieś daleko stąd,
gdzie wszystko jest zielone, a słońce niemal zaszło.
Machamy komuś z miejsca, /w którym stoimy.
/Może tym kimś jesteś ty.
/Odwiedzasz nas /po długiej rozłące.
Jeśli to ty, /to jesteśmy bardzo szczęśliwi.
Witaj, skarbie.
/Opowiedz o tym domu.
Przecież nie mówię do ciebie.
Jest duży. Może nawet farma.
Stary. Starszy od nas.
Ale mam wrażenie, jakbym to ja go zbudował.
Trudno powiedzieć.
Naprawdę trudno powiedzieć.